Nakış, canlı cansız veya geometrik birçok figürün süsleme amaçlı olarak değişik eşyaların zeminlerine işlenmesi ile elde edilen bir süsleme şeklidir. Daha çok kumaş türü zeminlere değişik renkteki iplikler ile yapılan süsleme için kullanılır.

Bu tarz işlemeler binlerce yıldan beridir yaygın olarak kullanılmaktadır. Endüstrinin gelişmesi ile beraber nakış işleyen makineler üretilmiş, ve tekstil, ayakkabı, ev tekstili gibi bir çok alanda kullanılmaktadır. Nakış işleme mesleği tüm dünyada başlıbaşına bir endüstri halini almıştır.

Türk kültüründe nakış, yalnızca bir süsleme tekniği değil, aynı zamanda bir anlatım dili olarak da büyük önem taşır. Osmanlı döneminden günümüze kadar gelen bu sanat, özellikle saray ve halk yaşamında farklı biçimlerde gelişmiştir. Saray nakışlarında altın ve gümüş simler kullanılırken, halk arasında daha çok renkli ipliklerle yapılan sade ama anlam yüklü motifler tercih edilmiştir. Bu motifler çoğu zaman doğadan, inançlardan ve günlük yaşamdan izler taşır.

Anadolu’da nakış, özellikle çeyiz kültürünün vazgeçilmez bir parçasıdır. Genç kızlar evlilik öncesinde hazırladıkları çeyizlerinde, kendi el emekleriyle işledikleri örtü, yazma, bohça ve yastık gibi ürünlere yer verirler. Bu nakışlar sadece estetik bir değer taşımaz, aynı zamanda sabrı, emeği ve geleneksel değerleri simgeler. Her motifin kendine özgü bir anlamı olabilir; örneğin bazı çiçek desenleri sevgi ve mutluluğu temsil eder.

Günümüzde ise Türk nakış sanatı, hem geleneksel yöntemlerle hem de modern tekniklerle varlığını sürdürmektedir. El nakışları hâlâ büyük bir değer taşırken, bilgisayarlı makineler sayesinde daha hızlı ve seri üretim yapılabilmektedir. Buna rağmen, el emeğiyle yapılan nakışlar sanatsal ve kültürel açıdan daha kıymetli kabul edilmekte ve bu alanda yapılan çalışmalar kültürel mirasın korunmasına katkı sağlamaktadır.