Ya kanında var!
Ya da BURSALISIN…

Altıparmak’ı ve Heykel’i özlemek,
Uludağ’da piknik yapıp İnkaya’da meyve salatası,
Mudanya’da balık yemeye gitmek,

Santral Garaj’ın kırolarına, Zafer Plaza’nın tikilerine,
adliye arkasının özenti ama eğlenceli gençliğine,
cacaronuna, hamamlarına, lodosuna,
aralıkta güneş açan, haziranda kar yağan değişken havasına,
bir o kadar değişken insanına, otobüs çilesine, meridyenine,
İskender kebabına âşık olmak,

Bursa’yı sevmektir Bursalı olmak…

Şehreküstü semtinin anlamını bilmektir.
Kağan’a gidip bir şeyler alacağım deyince
“Kağan kim?” diye sormamaktır.

Sadece Bursa’da doğmak değildir;
Bursa’ya öyle ya da böyle bir şekilde yolu düşenlerin de
hissettiği duygudur.
Garip bir çekim büyüsü vardır Bursa’nın,
gelen bir daha kopamaz bu şehirden.

Çok göç alan şehirlerden olsa da,
Bursa’ya yerleşenler kendilerini Bursalı hissederler.

Denize, dağa, kara, yeşilliğe, kestane şekerine, şeftaliye,
Koza Han’a, Pirinç Han’a
ve bunun gibi birçok güzelliğe sahip olmak.

Çanakkale Savaşı’nda
en çok şehit vermiş memleketin evlatları olmaktır.

Bu yönüyle her ne kadar dalga geçilse de
“Bursalı olmak”,
bu ülkedeki diğer herhangi bir memleketli olmaktan
çok daha gurur verici bir hadisedir.

İskender döneri doyasıya yiyebilmek,
Uludağ’da keyif çıkarabilmek,
tarihle iç içe olmaktır.

Yepyeni değil, yepisyeni demektir.
Cantık, pideli köfte gibi sadece Bursa’ya özgü yemekler yemektir.
Misket, bilye değil; cilli demektir.

Dolmuş şoförüne
“Müsait bir yerde kalacağım.” demektir.

Simite “gevrek” değil, simit demektir…
Çay koymak değil, çay dökmek demektir.

Kışları Uludağ’a,
yazları Mudanya’ya ya da Kumla’ya gitmektir.
Gemlik’e doğru denizi görmektir.

Sokaklarda, caddelerde
buz gibi suları olan çeşmelerden su içmektir.

Emir Sultan’a, Yeşil Türbe’ye,
Somuncu Baba’ya, Tezveren’e gidip dua etmektir.

Mutlaka Heykel’e çıkmaktır…
(Şehir dışından gelenler anlamasa da
“Heykel’deki heykelin hangi ayağı havada?” diye sormaktır.)

Mahfel’de oturmaktır.
Akmerkez denince As Merkez’in çağrışmasıdır.
Bukart sahibi olmaktır.

Tekstil ve otomotiv cennetinde yaşamaktır.
Özdilek’te su böreği yemektir.
Kültürpark’a gitmektir.

Başka şehirlere giderken
kestane şekeri götürmektir.

Koza Han, Pirinç Han, Yeşil, Hünkâr, Tophane’de
çay ve nargile içmektir.

Trafik sıkışmaya başladığında
Bursa’ya yaklaştığını anlamaktır.

Sütaş’ın günlük sütlerinden içmektir.
Gerçek İskender kebap yemektir.

Hayatında en az bir kez
Bursa’nın ufak tefek taşları eşliğinde
folklor oynamış olmaktır.

Kaliteli bıçakların nerede bulunduğunu bilmektir.
Bursa’nın büyülü bir şehir olduğunu bilip
vazgeçememektir.

Uludağ yolunda bira ya da çay içmektir.
Arap Şükrü’de rakı balıktır.

Teleferikten korkmamaktır.
Teksas deyince Amerika’yı değil,
Bursaspor’u hatırlamaktır.

Bursalı olmakla gurur duymaktır.

Bursalı olmak;
kışın 20 km gidip kayak yapmak,
sonra inip denize girmektir.
Deniz soğuk mu geldi?
O zaman dön Ankara tarafına,
İnegöl’de Oylat’ı sor…

Şöyle gerine gerine bir hamam sefası çek kendine.
Hâlâ rahatlayamadın mı?
Bir de masaj iste…

Dönüş yolunda istersen İnegöl’den çıkma, köfte ye,
istersen de Bursa’da İskender…

“İstanbul’dan kopamam.” diyenler mi var?
Zaten İstanbul feribotla 75 dakika.

EN ÖNEMLİSİ GURBETTE İSEN VE;
16 plakayı gördüğünde gözlerin yaşarıyorsa;
ya kanında vardır…
ya da BURSALISINDIR.

 

Not: Ben bir Bursa aşığı olarak bucannide bu yazıyı okuyunca hayran kaldım. Kendisi de kırmadı, bloguma eklememe izin verdi 🙂 Bursa’da akşamdan beri kar yağışı var. Arkadaşım Turkuazlale de fotoğraflayıp bloguna koymuş. Ben de resimleri ondan aldım. Çok teşekkürler arkadaşlar.